Pełna instrukcja do pasjansa: układ 28 kart, pary o sumie trzynaście, zdejmowanie króla pojedynczo, dobieranie z talii i liczenie punktów na muta.pro.
Piramida to pasjans dla jednego gracza oparty na arytmetyce i przewidywaniu. Celem jest całkowite rozłożenie piramidy z 28 kart przez zdejmowanie ich parami o sumie równej 13. Im mniej dobrań z talii i im szybciej rozłożysz układ, tym wyższy końcowy wynik. Jeśli nie zostało już ruchów, a karty wciąż są na stole — to impas i pasjans się nie ułożył.
28 kart układa się w piramidę o siedmiu rzędach: jedna karta na górze, dwie pod nią i tak dalej do siedmiu u podstawy. Karty częściowo zakrywają się nawzajem, dlatego odkryta i dostępna jest tylko ta, której nic od dołu nie przykrywa. Pozostałe 24 karty trafiają do talii zapasu. Wartości liczy się tak: as = 1, figury — walet 11, dama 12, król 13, reszta kart według swojej liczby.
Zdejmuj dwie odkryte karty, jeśli ich wartości w sumie dają 13: na przykład dama i as, walet i dwójka, dziesiątka i trójka, dziewiątka i czwórka.
Król jest wart dokładnie 13, więc zdejmuje się go pojedynczo, bez pary — wystarczy w niego kliknąć.
W parę można brać wyłącznie wolne karty piramidy oraz wierzchnią kartę stosu odrzuconych. Zakryte karty trzeba najpierw uwolnić.
Jeśli na stole nie układają się pary, dobierz kartę z zapasu na stos odrzuconych. Jej wierzchnią kartę też można wykorzystać w parze.
Gdy zapas się skończy, można go przetasować od nowa, ale za to nalicza się kara do wyniku — oszczędzaj dobrania.
Zdejmij wszystkie 28 kart piramidy — pasjans się ułożył. Jeśli nie ma ruchów, a karty zostały, ogłasza się impas.
Za każdą zdjętą parę na 13 nalicza się +20 punktów, za zdjętego króla — +15. Ponowne rozdanie talii kosztuje −10 punktów. Jeśli piramida zostanie całkowicie rozłożona, dochodzi bonus za szybkość: im szybciej ułoży się pasjans, tym jest on większy. Gra prowadzi statystyki partii, zwycięstw, najlepszego wyniku i najlepszego czasu, a rekordy trafiają do tabeli — jest do czego dążyć.
Nie chwytaj pierwszej lepszej pary. Oszacuj, które karty odsłonią się jako następne i które z nich „wiszą" bez partnera.
Asy, dwójki i trójki są potrzebne do różnych par. Nie wydawaj ich przedwcześnie, jeśli bez nich powstaje impas.
Każde ponowne rozdanie zapasu karze wynik. Staraj się rozłożyć jak najwięcej w pierwszym przejściu talii.
Jeśli utknąłeś przy wyborze, podświetlenie możliwego ruchu pomoże nie przegapić oczywistej pary.
Piramida wydaje się losowa, ale większość układów ma linię wygrywającą — trzeba tylko nie zburzyć jej już pierwszym ruchem. Klucz w tym, że każda karta piramidy zakrywa dwie niższe, dlatego ważne jest nie „którą parę zdjąć teraz", lecz „którą kartę trzeba uwolnić, żeby dojść do zablokowanej".
Zanim zdejmiesz parę, sprawdź, które dwie karty odsłonią się pod nią. Dobry ruch to ten, który prowadzi do następnego ruchu, a nie ten, który po prostu usuwa karty ze stołu.
13 składa się tylko na pięć sposobów przed figurami: A+Q, 2+J, 3+10, 4+9, 5+8, 6+7. Jeśli na stole są trzy siódemki, a szóstka jedna, dwie siódemki „zawisną" bez partnera — planuj tak, by przy każdej niebezpiecznej karcie została potrzebna wartość.
Król = 13 i schodzi pojedynczo, więc nigdy nie blokuje liczenia według wartości. Zdejmuj go od razu, gdy się odsłoni — za darmo oczyszcza dwa niższe rzędy.
Król schodzi sam z siebie; pozostałe karty zdejmuje się tylko parami o sumie 13.
Piramidę przegrywa się nie na stole, lecz w talii zapasu: kart jest tam 24, a zbędne ponowne rozdanie uderza w wynik. Zadanie to wyciągnąć z każdego przejścia maksimum par, a nie kartkować zapas na próżno.
Odkryta karta stosu odrzuconych to partner dla stołu. Zanim dobierzesz nową, sprawdź: czy obecny wierzch nie tworzy pary z odkrytą kartą piramidy?
Każde dobranie z zapasu grzebie poprzednią kartę stosu odrzuconych pod nową. Najpierw wykorzystaj wszystko, co jest już odkryte na stole, i dopiero potem kartkuj talię.
Pierwsze przejście prawie nigdy nie rozkłada piramidy do końca. Traktuj je jako rozpoznanie: zauważ, gdzie utknąłeś, żeby w drugim przejściu zdjąć właśnie te karty.
Karta z zakrytego zapasu kładzie się odkryta na stos odrzuconych — jej wierzch też można wziąć do pary.
Za „Piramidą" kryje się cała rodzina pasjansów z jedną mechaniką sumy 13, lecz o różnej surowości zasad. Znając je, łatwiej zrozumieć, dlaczego jedne układy mają większą szansę na wygraną.
Klasyka pozwala przetasować talię raz, dwa, trzy razy z karą; twardy wariant daje tylko jedno przejście zapasu bez powtórek — tam ceni się każdy ruch, a udział składających się układów jest zauważalnie niższy.
W złagodzonej wersji kartę można zdjąć, nawet jeśli częściowo zakrywa ją leżąca obok — blokowana jest tylko całkowicie przykryta. Grywalnych układów przybywa.
„Trzynaście", „Piramida Jokera" i układy na 10 lub 11 to te same pary według stałej sumy, zmienia się tylko forma wykładania i liczba docelowa. Opanowawszy liczenie do 13, grasz w nie wszystkie.
Walet+dwójka i dziesiątka+trójka — obie pary dają 13; wybór między nimi to właśnie taktyka.
Większość przegranych to nie pech, lecz pośpiech. Oto zagrania, które najczęściej zawodzą układ w impas.