Durak z przełożeniem to najpopularniejsza odmiana klasycznego duraka. Główna różnica jest jedna, ale wywraca całą grę do góry nogami: broniący się może nie odbijać, lecz „przełożyć” atak na następnego gracza, dorzucając kartę tej samej rangi. Z powodu tego zagrania przy stole nieustannie pojawiają się sporne sytuacje — i właśnie je przeanalizujemy na poglądowych przykładach. Na wszystkich schematach poniżej atutem są piki (♠).
Zasady duraka z przełożeniem w minutę
- Talia i rozdanie. Gra się talią 36 kart, każdy dostaje po 6. Dolna karta talii zostaje odkryta — jej kolor staje się atutem. Pierwszy ruch należy do gracza z najniższym atutem na ręku.
- Atak i obrona. Atakujący kładzie kartę, a broniący się bije ją wyższą kartą tego samego koloru lub dowolnym atutem.
- Dorzucanie. Po pierwszej odbitej karcie przeciwnicy dorzucają tylko karty tych rang, które już leżą na stole — dopóki broniącemu się starcza kart do bicia.
- Dobieranie i finał. Po rundzie gracze dobierają z talii do sześciu kart (pierwszy — ten, kto atakował). Przegrywa ten, komu jako ostatniemu zostaną karty — to właśnie „durak”.
Odbicie: atak 7♦ bije się wyższą kartą tego samego koloru (9♦) lub dowolnym atutem (2♠). Atut na schematach — w złotej ramce.
Przełożenie — najważniejsze zagranie
Przełożenie to przekazanie ataku sąsiadowi kartą tej samej wartości. Ktoś zagrywa do ciebie szóstkę — ty dokładasz swoją szóstkę, i bronić się będzie już następny gracz, i to od razu przed dwiema kartami. Twoje karty pozostają przy tym na ręku.
Podstawowe przełożenie: do ataku 6♦ dokładamy swoją 6♣ — teraz sąsiad broni się przed dwiema szóstkami.
Przekładać można też atutem tej samej rangi — to „przełożenie atutem”. Zagranie jest ostre: i przekazujesz atak, i pozbywasz się atutu. Ale częściej opłaca się zachować atut do obrony w końcówce.
Przełożenie atutem: atak 8♥ przekładamy atutową 8♠. Ranga się zgadza — przełożenie doszło do skutku.
Kiedy nie wolno przełożyć
Dwa ograniczenia rozstrzygają większość sporów przy stole.
Już odbito — przełożenie zamknięte: odbiwszy 7♦ kartą 9♦, na dorzuconą 7♣ nie możesz już odpowiedzieć przełożeniem, tylko bić albo brać.
1. Odbiłeś już kartę
Gdy tylko odbijesz choćby jedną kartę w tej rundzie, przełożenie jest zamknięte — dalej możesz się już tylko bronić albo brać.
2. Sąsiad ma mało kart
Nie wolno przełożyć, jeśli na stole miałoby się znaleźć więcej kart, niż następny gracz ma na ręku: nie miałby czym się odbić.
Łańcuch przełożeń
Przełożenie można kontynuować w koło: jeśli kolejny gracz ma kartę tej samej rangi i jeszcze się nie odbijał — on również przekłada. Atak może obejść cały stół i wrócić do tego, kto go zaczął.
Łańcuch: gracz A zagrywa 5♦, B przekłada 5♣, C — 5♥, i czwarty broni się już przed trzema piątkami naraz.
Analiza rundy: przykład krok po kroku
Zbierzmy wszystko razem na krótkim przykładzie. Atutem są piki (♠), przy stole troje: Ania, Borys i Wiktor.
- Ruch 1. Ania atakuje Borysa siódemką karo (7♦).
- Ruch 2. Borys ma 7 trefl — przekłada atak na Wiktora: na stole dwie siódemki (7♦ i 7♣), broni się teraz Wiktor.
- Ruch 3. Wiktor nie ma siódemek, ma za to atutową 2♠ i 8♦. Bije: 7♦ — kartą 8♦, a 7♣ — atutową 2♠. Dalsze przełożenie jest niemożliwe — Wiktor już się odbija.
- Wynik. Wiktor się odbił, karty idą do bicia, następny ruch należy do niego. Gdyby nie zdołał zbić obu siódemek, zabrałby wszystkie cztery karty ze stołu.
Rozwiązanie przykładu: Wiktor bije 7♦ ósemką karo, a przełożoną 7♣ — atutową dwójką.
Kolejność ruchu i dobierania kart
O kolejność ruchu i dobierania spiera się niemal tak samo często, jak o samo przełożenie. Rozłóżmy to na czynniki pierwsze.
- Kto rusza pierwszy. Pierwszy ruch w partii należy do gracza z najniższym atutem na ręku. Dalej atakuje ten, kto się odbił lub wziął karty w poprzedniej rundzie (patrz niżej).
- Kto rusza po rundzie. Jeśli broniący się odbił — następny atakuje on sam. Jeśli wziął karty — traci kolejkę, i atakuje gracz po jego lewej stronie.
- Kolejność dobierania. Po rundzie wszyscy dobierają z talii do sześciu kart. Pierwszy bierze ten, kto atakował (główny atakujący), potem zgodnie z ruchem wskazówek zegara, a broniący się — jako ostatni. Dlatego ostatnia karta talii (i odkryty atut) najczęściej trafia do broniącego się lub do tego, kto dobiera jako ostatni.
- Ile kart w ataku. Według klasycznych zasad w pierwszej rundzie atakuje się najwyżej pięcioma kartami, dalej — do sześciu. Ogólny limit jest zawsze jeden: na stole nie może być więcej kart, niż broniący się ma na ręku.
Częste pytania i sporne sytuacje
Zebraliśmy to, czego gracze najczęściej szukają i o co spierają się przy stole.
Taktyka: kiedy przekładać, a kiedy bić
- Przekładaj, by pozbyć się zbędnego. Przełożenie to sposób, by opchnąć „niewygodną” kartę niskiej rangi i nie tracić atutów na obronę.
- Nie przekładaj na ślepo. Jeśli sąsiad ma dużo kart, przełożenie tylko rozdmuchuje atak, a następnemu bronić się będzie trudniej — czasem znów tobie.
- Oszczędzaj atuty. Przełożenie atutem jest efektowne, ale częściej opłaca się zostawić atut na obronę w końcówce.
- Licz karty przeciwników. Przełożenie jest możliwe tylko wtedy, gdy następny gracz ma dość kart — po liczbie kart na ręku można przewidzieć, czy się odbije, czy weźmie.
Grać w duraka z przełożeniem online
Teraz, gdy zasady i sporne momenty są już omówione, utrwal je przy grze. Na muta.pro można grać w duraka z przełożeniem online za darmo — we dwoje z przyjacielem po kodzie pokoju, w większym gronie albo przeciwko botowi. Pełny przewodnik z analizą ruchów znajdziesz na stronie zasad duraka z przełożeniem, a terminy z artykułu — w słowniku terminów growych.